Je weet dat het eraan zit te komen maar afgelopen vrijdag was het om 14;22 dan toch zo ver. Ik werd door mijn mede-directieleden Luuk en Mariëlle naar buiten begeleid. Ik denk dat ze het wel een beetje zat waren, je kan het niet blijven rekken.
Het is een uitermate vreemde sensatie; je rondt gewoon voor de 46e keer een schooljaar af, er komen nog collega’s vragen stellen, je regelt gewoon een Brammetje bij Sjaak, die je vervolgens zelf moet halen omdat iedereen zoiets heeft van “doet het lekkers zelluf”.
En dag ga je voor de allerlaatste keer de voordeur uit,dat is toch wel een dingetje. Zoals ik eerder iemand beschreef: je verstand weet het maar je hart nog niet.

Je voelt het al: ik vind het helemaal niks, maar tegelijk vind ik het ook fantastisch. Dat ik niks meer hoef, moet en mag, daar kijk ik naar uit.
Dus het niksen en vooral het uitoefenen van de Niksologie kan beginnen. Eerst een weekje naar Oostenrijk, het weer is daar niks, maar we gaan het zien.