De vraag van vandaag is: Is niksen op vakantie nog wel niksen als je een boek leest?

Op vakantie zeg je vaak: “Ik ga even helemaal niks doen.” En dan bedoel je: geen werk, geen verplichtingen, geen haast. Maar zodra je ergens bent dan gaat het boek open. En daar begint de vraag: is dat boek — dat verhaal, die reis door andermans gedachten — eigenlijk nog wel niks?

Niksen wordt vaak gezien als iets waarbij je helemaal niets actiefs doet: een beetje staren, lanterfanten, misschien een dutje doen in de zon. Maar als je leest, ben je bezig. Je hoofd maakt beelden, je voelt mee met personages, je denkt, je verwerkt. Dat is niet niks.

Toch is lezen op vakantie vaak precies wat je nodig hebt. Het is een vorm van niksen die een zachte structuur geeft aan de leegte. Een boek vraagt niets van ons behalve aandacht — en zelfs die mag wegdwalen. Lezen is misschien geen puur niksen, maar het is ook geen moeten. En daarin ligt de vrijheid.

Dus ja: strikt genomen is lezen geen niksen. Maar misschien gaat het daar ook niet om. Misschien gaat het op vakantie niet om helemaal niks, maar om even helemaal van jezelf zijn. En als een boek daarbij helpt, dan is dat boek het mooiste niksen dat er is.

Mijn conclusie is daarom: als ik dit boek lees dan doe ik even niks.